Kalp Kırıldığında Nasıl Bir Ses Çıkarır Sizce ?


güvercinin telaşlı kanat çırpışındaki ses
mi?

yoksa,
kelebeğin kanadındaki inadına sessiz bir çığlık gibi mi?

ya da, tuz-buz olan bir sırçanın
haykırışı gibi mi?

nasıl bir sestir ki,perişan eder bizi duyduğumuzda??

ne kalpler kırdık
bilmeden.. ya da bile bile......

ne setler koyduk aramıza bu kırılmış kalplerden de..

sonra aşmaya çabaladık durduk çok...

dokunmak istedik,ulaşamadık....

ulaşmak istedik,kendi ellerimizle kurduğumuz

setler engel oldu yine kendimize.....

oysa,
nasıl da kolaydı yıkıvermek han duvarlarını....

sıcacık bir gülümseme,

içten bir çift gözle birleştiğinde,eritmez mi en büyük buzulları???

esirgedik birbirimizden maliyeti sıfır olan
gülümsemelerimizi...

kolay geldi bencillik en dar anlarda..koyuvermek..koyuup kaçıvermek....
kaçarken bakmamak ardımıza

ya da,
bakıp da görmemek...görmek istememek...

her ne varsa...

oysa,ne de kolaydı düşmanlığı yoketmek,
sıcacıık bir gülümsemeyle...olmaz dedik.

o bana düşman

denemedik bile hiç..korktuk belki de yanılacağımızdan..

oysa hayat ne de kısa..

düşünmek
için bile vakit yokken....
bile bile zehir ettik günlerimizi..
kavgalarla..
itişip kakışmakla harcadık
dünlerimizi...
ziyan ettik hem düne.. hem bugüne.. hem de yarınlarımıza.. s
ahi,kalp kırıldığında nasıl
bir ses çıkarır?
duydunuz mu hiç?
ben ne zaman dinlesem bir cam parçalanışı hissediyorum peki arkadaşlar ya siz?alıntıdr

Sen Aşk...

Artık inanmıyorum sana; Aslı’ya da ulaşmaya çalışmıyorum. Ben Aslı'yı gördüm, sevdim ve geldim. Aslı'da bana ait bir şey yokmuş, Aslı yokmuş bende...

Sen Aşk...

Artık inanmıyorum sana; içimi titreten soğuk rüzgâr değilsin artık, gözlerimi ışıldatan yıldız değilsin, ellerimi uyuşturan acı değilsin, bedenini hissettiğim nefes değilsin...

Sen Aşk...

Artık inanmıyorum sana; sevgi ile ulaşılır sana bilirim, sevginin peşinden gidince nasıl ezildiğini de bilirim. Sevgi'ye muhtaç olduğumuza da bilirim, muhtaçlığın bizi nasıl yok ettiğini de bilirim. Bilirim bilirim de, yine de bu haldeyim.

Sen Aşk...

Artık inanmıyorum sana; gül yüzüne ihtiyacım kalmadı, sıkmaya gerek kalmadı kalbimi. Sorgulamıyorum gerçeği ve sessiz ağlamaları. Sırata beş kala korkmuyorum topraktan, derin uykuya dalmaktan.

Sen Aşk...

Artık inanmıyorum sana; Sahte gülücükler saçan zihniyetler arasında kaldı şehvet. Sonra kaçtı oradan, sığındı batan güneşe. Gerçi terk etti güneşte, mazlum bıraktı bizi. Birbirine sarılmış acı ve feryat, kurtarılmayı bekledi kör gözlerden. Nafile, sönmüştü yıldızlar ve kurumuştu tahammülsüz olan dudaklar.

Sen Aşk...

Artık inanmıyorum sana; Zindan aydınlık kalır sensiz, bu ömrün yolları açılır sensiz, gönül huzur bulur sensiz. Küçücük kalan iradeleri peşine takan düşler, yok olmaya tutmuş hayatı beraberinde götürür ve siler defterinden. Yaralı kalp ise yanıp tutuşur uçsuz bucaksız denizlerde, boğulur yelkensiz ve dönüşü bulamadan batar...


Sen Aşk...

Fazla uzatmadan artık inanmıyorum sana, yazacağım çok şey var ama korkuyorum yeniden sana kapılmaktan seni hatırladıkça.

Aslı'ya mı kapılırım diyorsun dersen?

Asla...

Kapılmam ben artık ona

İstersen hiç başlamasın

Yarım kalsın.Öyle olduğu yerde
.Belkide daha iyi olur ne dersin?Daha fazla hayal kırıklığının ne sana ne de bana faydası olmazki.

Onca yanlıştan sonra aşkın çokta fazla önemi olmaz,olmuyor..
Kırıla kırıla onaracak yer kalmıyor yürekte.
Kaçıncıya onardıysak o kadar kırıldı işte

.Yarım kalsın daha iyi.
Tadı başka tenlerde arasakta birbirimizi,ihmal ettiğimiz onca duygu ve diğerleri.
Hüzünler..
Kaç mutluluk bu hüzünleri yok edebilir.

Matematiğini aşka dök bakalım, ne kadar koruyucu oluyor mantığın.

Bunlar değil benim isteklerim.Biliyorsun bunlar değil..
Beni iyi tanıdığını iddia ederken geçmişmiydi aklından aslında beni ne kadar iyi tanımadığın?

Yarım kalsın,eksik kalsın,bittiği yerde yani,
bitirdiğin KALPTE kalsın bu aşk !

Ve başka hiçbir tenden sorma yenilgilerini,terkettiğin sevinçlerini bende kalsın,hayaller kalsın,öylece olduğu yerde!
eğer böyle olmazsa yıllar sonra tozlu raflarımızda bile bulamayacağız birbirimizi..

Bırak halatlarını,
çöz attığın demirleri,
yak dalgalandırdığın beyaz bayrağını,
yapay sevinçlere bürün,
sahte kahkahalar at,
kazı kendini beynimden ve
git.

bir daha da sorma kimseden.Geçme hayallerimden,
karda yürüdüğümüz yolun her taşını sök ve
git.
Yaşanmışlıkları nasıl olsa unutursun,unutulur,neler unutulmuyorki..
Yeniden aşık ol,tutul benim gibi..

İşte o zaman,
kimsenin gamzelerini farketmediğini anladığın zaman,sakın geçme aklımdan,
sorma beni başka tenlerden..
O zaman hiç yapmadığın bişeyi sakın yapma,

sakın beni anlamaya kalkma..